a picture is worth a thousand words

We where visited by the amazing Kate last week Friday and Wednesday. She drew a few of the tellers, including their stories. This is so good to have! Go visit this amazing lady on her site madebykate.com or on her Instagram @madebykate2

Alborz, or Brother Mezrab as we also call him, had a story of love and dragons. And zombies.

It was Christian’s first time in the Mezrab last Wednesday. He was surprised at the people/m2 ratio in the Mezrab.

Soula’s father journeyed to his native Greece. It was caught in Soula’s story and the images of Kate.

We loved this, if you want to draw at a night, do it, and send us the result!

Home is…

The last storytelling event of the year concluded last night on the theme of “Home…” With different storytellers and musicians we looked at different aspects of it. From the way our parents try to create it for us, to the feelings of fear when it’s under attack. From finding a home in an unlikely place, to creating a home away from home.

In the middle of the night we asked the audience to send us messages to our phone. Completing the sentence, “Homs is…” It rained messages into the phone. These are the answers that you gave us:

 

Home is where the bra is not

Home is where the cat is

Home is where you can fart as loud as you want

Home is where my parents live

Home is anywhere where I can kick your ass in video games

Home is green and fresh, waking up to the sound of galloping horses and the feeling
of hot sun. Home is drinking copious amounts of terrible beer with friends you’ve
known for too long and the trouble you caused is too childish for your age. Home is
a full pantry and a combrotable couch. Home is rough sand and cold water. Home is a
24 hour flight, a 12 hour layover and 1200 euros away.

My home is where Raffa is

Home is where you can make mistakes, maybe dwell over them, maybe let them go
Home is where you give up, where you let go so you can dream about tomorrow

Home is te view over the water, the sound of the birds and a glass of sherry in my
hand

Home is where I can see people at their eyes and feel their souls

Home is warmth, love, without exploitation, without dead animals

Home is her eyes

Home is not a lot of space

Home is where I dream about the rest of the world
Where we unload and reload

Home is there where that you dream is when you are asleep

Home is where I feel comfortable. It is more depending on the people that are there
than the actual place

Home is where I eat with good people

Home is where my favorite music plays the loudest

Home is where the fireplace burns, where you feel safe, where everything is quiet, where the
party at

Home is not where you are from, but where you make it!

Home is where you cook a good meal

Home is going to bed, happy to wake up in the morning

What is home? It’s where you can be yourself, where you have room for yourself.
Without too much effort it makes you feel nice. That’s what home is for me.

Home is… feeling safe

Home is where there is love and peace

Home is where I sleep the best

Home means knowing that those unseen are stil with you at your highest peak and
lowest point in life

Home is where you feel the coziest

Home is the blue sea and pink skies, nights of wine and dawns of fun. Home is in your smile

Home is:
– mum’s cooking
– the the dog is
– family
– laughter
– cosy “gezellig”

Home is where I wipe my feet on the doormat

Home is WHO you’re from

Home is where I feel the love

Home is where I can feel truly myself

Home is where cheese and wine is

Home is… Safety, a place where you can love and be loved in return

Home is where I sleep (good)

Home is where the love is

Home is where you are not afraid of the dark

Home is where you feel safe and comfortable

They say home is where the hate is, I say home is where the faith is

Home is where your heart is there

Home is where I can be myself

Home is where you go when you are sad

Home is Light, Peace, Love

 

If you have more “Home is…” to add, leave them in the comments. And see you in the new year!

Waar het schuurt

“Wanneer we weer thuis zijn hoor ik mijn moeder zeggen, Haci, mijn ziel krimpt. Ik leg een arm om haar schouders en loop langzaam met haar door de voordeur. Alles komt goed ma… alles komt goed.”

Telkens wanneer Haci deze regels uitspreekt breekt mijn hart een beetje. Hij heeft verteld over zijn Turkse moeder die in een klein oost-Nederlands dorpje woont. Al vijfentwintig jaar weduwe en vier van haar vijf volwassen zonen uitgevlogen. Haci is de laatste die achter is gebleven. Want ook al is hij bijna veertig, hij krijgt het niet over zijn hart zijn moeder alleen te laten.

Het verhaal van Haci vormt samen met vier anderen de voorstelling Toen Ma naar Mars vertrok. Op het podium komen op en gaan af vijf volwassen mannen. Nederlanders met wortels in Turkije, Marokko, Palestina, Iran en Kaapverdië. Tussen hun verhalen door vertelt de enige vrouwelijke speler over haar eigen strijd: Hoe zij als jonge moeder een kroost van vijf kinderen groot brengt terwijl ze er naast nog poogt te studeren. Wanneer zij, terwijl wij mannen over onze moeders vertellen, een grote pan soep kookt op het podium en deze aan ons serveert dan is zij ook even onze moeder.

Het zijn geen makkelijke verhalen. Ook al worden soms vlot en met humor verteld. De moeders zijn zonder uitzondering voor de toekomst van hun kinderen naar Nederland gekomen, maar de een vereenzaamt, de ander heeft een depressie. De een sterft jong aan kanker, de ander dementeert. En de mannen op het podium, stoere mannen met baarden, zijn op hun breekbaarst wanneer ze tussen de regels van hun verhalen door het publiek vertellen zonder deze moeders verloren te zijn.

Toen Ma naar Mars vertrok is een vertelvoorstelling pur sang. Zelfs met de muziek, de spoken word elementen, het koken op een podium op een maanlandschap. De verhalen worden niet gespeeld, maar direct verteld aan het publiek. Het is een schurende vertelvoorstelling die met gemak de stadsschouwburg in Utrecht of de grote zaal in de Amsterdamse Meervaart vult. En wat voor een publiek. De autochtone bezoekers zijn er wel, maar zwaar in de minderheid. Ze zitten er tussen de moeders, vaders en kinderen die anders nooit naar het theater gaan. Het publiek dat eindelijk in de verhalen die van henzelf of van hun ouders herkent. Met de herkenning komen ook de tranen en de lach.


Op mijn zestiende werd ik door mijn docent Engels meegenomen naar het theater. We zagen Betrayal van Harold Pinter. Een pijnlijk stuk over liefde, vriendschap en leugens. Ik had nog nooit zo iets gezien, het minimale decor, de regisseur die op het toneel bleef om attributen op en af te dragen en de bijrollen te spelen. Naast dat alles een vernuftige tekst en het Brits onderkoelde spel. Mijn klasgenoten stoorden zich aan onze docent die niet stil kon zitten en telkens het stuk moest becommentariëren. Ik snapte het volledig. Hoe kan je stil zitten terwijl je zoiets met je leerlingen deelt?

Ik moest er weer aan denken toen ik een aantal weken terug een mail kreeg van de de directrice van het Poolse vertelfestival waar we onlangs hebben opgetreden met ons recente stuk My Father held a Gun. Het is geen makkelijk stuk waarmee ze ons hadden uitgenodigd. We hebben het over oorlog. Die van ons, onze vaders en zelfs die van onze overgrootvaders. Wanneer we op het podium vechten met elkaar moet het publiek geloven dat mijn tegenspeler mij háát. Een week na ons terugkeer schreef de directrice ons over haar tienerzoon. Hij was zijn hele leven, vaak tegen zijn zin, naar alle edities van het festival was meegenomen. Bij het zien van onze voorstelling had de jongen uitgeroepen “dit is vertellen!”. Hij had voor het eerst een stuk  gezien dat worstelde met de voor hem actuele thema’s zoals mannelijkheid en de verwachtingen die het schept. Het hielp dat het twee jongemannen waren die het stuk opvoerden, op een festival met voornamelijk iets oudere vrouwen op het podium. Geen makkelijk stuk, schurend zelfs. wel eentje waar hij niet bij stil kon zitten. Als het stuk een fractie van het gevoel bij hem heeft opgewekt van wat ik bij Pinter heb gevoeld kan ik zeggen dat mijn vertellerschap nut heeft gehad.


Op Facebook verscheen er onlangs een bericht die mij zeer in het verkeerde keelgat schoot. Het refereerde naar mijn mening over het Nederlandse vertellandschap: Ik vond (en vind) dat het in onze optredens niet vaak genoeg schuurt. Het durft niet te spreken over hedendaagse pijnen, onzekerheden, onrecht, verdriet. Het is een punt waarvan ik vind dat niet alleen ik, maar alle Nederlandse vertellers zich zorgen over moeten maken. Zeker wanneer wij willen dat ons werk net zo serieus word genomen als de andere kunsten.

In het bericht, dat overigens bijval kreeg door andere gewaardeerde collega’s, werd verwezen naar artikelen met de strekking dat het reguliere theater lijd aan geheven vinger syndroom. Er word te weinig vermaakt, en teveel gepreekt en geschuurd waardoor het publiek niet meer het theater in te krijgen is. Wie dan als verteller in die stroom mee wil loopt de kans om ook het vertelpubliek wat we al hebben van zich te vervreemden. Om in TV termen te spreken: door te eisen voor meer werk dat schuurt en niet open te staan voor simpel vermaak lijk ik te wensen dat we alleen maar VPRO voorgeschoteld krijgen, terwijl er ook plek voor de TROS moet zijn.

Ik kan niet mee in deze beredenering om een aantal verschillende redenen. De huidige vertelscene is niet zeven dagen in de week VPRO op de nationale TV dat geen paar uur TROS kan dulden. Het is op z’n hoogst twee uur TROS en twee uur EO in de week op een lokale zender.

Ook is het veel te kort door de bocht om alle bezoekersmalaise in de theaterwereld te wijten aan een de geheven-vinger-factor van de makers. Past in het zelfde rijtje niet dat met de komst van digitale aanbieders zoals Netflix onze consumptie patronen veranderen? Heeft het vermageren van cultuur educatie niet het effect dat jongeren hun weg niet vinden naar werk dat ze mooi zouden kunnen vinden? En ik hoef geen socioloog te zijn om hard te maken dat het een probleem is wanneer in de multiculturele stad Rotterdam het theater zeventien makers presenteert en er alleen één allochtone maker tussen zit. Net zo goed als dat het een probleem is dat de eerstejaars theaterdocent studenten in Amsterdam die ik doceer niet één allochtone Nederlander bevat.

Ik kaart dit alles ook niet aan om een theoretisch probleem aan te kaarten. Het is niet mijn vermoeden dat wanneer we meer schuren we jonger, enthousiaster en vooral meer publiek trekken. Het is een feit dat ik constateer in de programmering van theaters en theaterboekers waar we mee werken. Want de acteurs en vertellers die het al doen, vaak onbekend in de reguliere vertellerswereld, staan al op Oerol, in de Parade en in kleine en grote theaters. Ze schuiven al aan bij de Wereld Draait Door en de andere avondprogramma’s. Ze krijgen al stipendia om nieuwe werken te maken en ze hebben al speellijsten die in de tientallen of zelfs honderdtallen lopen. Het is aan ons om hier van te leren en te kijken waar we nog de plank misslaan.

Bekijk de volgende trailer maar eens. En vraag dan niet hoe ver dit van ons af staat, maar wat hier spannend aan is, en wat daarvan mist in onze wereld:

Foreign adventures in Storytelling

In the last couple of weeks storytelling took us to four different countries: Poland, Turkey, Greece and Lithuania. The first and last of these inviting us for a storytelling festival they hosted.

In Warsaw we saw what good hosting is: A guide that picked us up with a cab from the airport  and brought us to the hotel. In the cab each of us received our own package with maps to the city, the walking routes from our hotel to the festival grounds (both the direct way and the touristic route), coupons to have free traditional Polish lunches every day, a passe-partout for the whole festival. And then at night a big dinner after the last show for all the performers and organizers. Every night we couldn’t sleep because our bellies where heavy from the late night eating, and every next evening we ate up all that was offered anyway, because it was so good.

The festival in Warsaw is organized by a group of friends who met decades before as students. This sense of cameraderie was felt in many aspects of the events. For instance, the opening night was a collaborative piece of four tellers and two musicians. The friends shone when they started to sing. It didn’t matter if the song was in Polish, Spanish or Yiddish, the voices sounded as one. Also off the stage it was felt: when we felt guilty about bringing our musicians over for only one show they helped us by organizing a concert for them. The concert was not related to the festival, it was simply there to make the artists feel appreciated and welcome.

Warsaw, we can’t wait to be back! But only after we burn some of those dumpling calories!

The polar opposite of our Poland experience was Lithuania. A country that only since this year has its own festival. We had the incredible honour of having the first show on the first day of that festival. Where the festival lacked routine it was bubbling with frontier excitement. Actors of the national theater had joined the small resort town the festival was held to see what all this storytelling is about. Tellers and folklorists from neighbouring Latvia and a small group of international artists (Some Schots, some English with their Finnish musicians, and us internationals from Amsterdam) made the gathering complete.

It’s exactly in this new festival that we were faced with two challenges of the Storytelling scene. The first is the language barrier. Language and our understanding of it is so intrinsically part of the storytelling experience, it’s almost impossible to appreciate a show in a language you don’t understand. Both in Poland and Lithuania we went to see long shows in the local languages, both times leaving with our heads spinning. So do we all need to perform and listen in English? That feels like giving in to a storytelling world order in which the UK tellers are always considered the norm. In the resort town we performed our stories even performing in English wasn’t ideal. A large percentage of the (older) residents of the town only spoke Lithuanian and Russian.

The deeper issue we felt in Lithuania is the different expectations people have of storytelling. Since the festival was so new there wasn’t an idea of what its identity would be, allowing visitors to project their ideas of storytelling onto the festival. While the festival tried to deliver for everyone it was clear that the fans of children’s stories didn’t know what to make of more gritty stories. The tellers of folk stories grinned sheepishly at the tellers of true stories. While as a performer as well as a visitor I participated in most events and enjoyed all styles, I realized the festival will have a hard time continuing without taking a stand in its programming. And when it does, will there be a need for another festival to pick up the styles that this festival decides not to programme?

Two different kinds of stories

Hey folks, there’s a few exciting news things happening, and we’d love for you to hear it and share it. one is that the show My Father held a Gun, which we started playing in earnest earlier this year, is picked up by the Amsterdam Fringe. We’re playing between September 11 and September 14. Get your tickets here.

And here’s a story of a different type. Our good friend Omid Pourhashemi has made a short film, and in Omid style the film speaks without the use of words. Go on this short journey and tell us what you think:

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=8vdEILfVD0s?ecver=2]

Stories, stories, stories

So, I’m sitting in the Mezrab at the final Wednesday night storytelling event here before we take a summer break. I’m not hosting it myself, our good friend Marijn Vissers has that pleasure, so I’ve got a bit of time to update you about all the different story related things newsbits that have piled up. Let’s dig in:

On Thursday and Friday (June 29 and 30) the eight students of the professional storytelling course are graduating. It’s been an intense process with blood sweat and tears and we’re proud to show the result. Come and see (Friday’s tickets almost gone, but reserve your space for the four students on Thursday at Podium Mozaiek.

We’ve finished the children’s storytelling Sundays for this season in the Mezrab, but you have one more chance for family stories in the Westergas terrein. Shows from 12.30 till 17.45. Here’s a link to the Facebook event. Invite your friends!

In the summer we will not have our Wednesdays, but every single Friday there will be a storytelling event. All of them in English. So come when you feel like. We start every time at 20.30

Finally, even the Economist is picking up on the True Story Revolution world wide. Here’s a touching article on storytelling in Beiruth.

Hope some of these are to your interest!

Two new places for Stories

For a while we’ve been trying to seed storytelling in new places. To get new audiences to know our beloved artform, to let it find more and more its place in the main stream. This weekend and the next there’s two new places we can add to that list:

This Sunday (April 2nd) there’s an afternoon concert in the beautiful dome of the Nederlands Philharmonisch Orkest. They had seen my collaboration with the Nederlands Blazers Ensemble and now we’re doing a short together in the afternoon. 13 members of the orchestra will play Appalachian Spring (by Kaplan) with stories around it by yours truly (Dutch)

voorkant_liggend_0

The week after (April 9th) the Mezrab is invited to provide an English language story afternoon in the Jewish Historical Museum. We’ll tell stories around the theme of prejudice to connect with the current exhibit of the JHM. You get to come for the price of just a museum visit, so if you felt like seeing the museum anyway, this is the time. If you have a museum card the visit is even free!

The Herman Divendal award

A week and a half ago we were bestowed a huge honour. To get it (and I had no idea I would get it) I raced from a performance in Amersfoort to the ceremony in the Public Library Amsterdam theater where they were about to announce the short listed candidates. One of the three people who had done important work to build bridges between societies and cultures were to be awarded the very first Herman Divendal Award.

After my arrival, and to my great surprise, the writer Asis Aynan got up to read a text he had prepared for my introduction. It’s during the last lines of this text that my hands started shaking and I wouldn’t calm down until the end of the ceremony. For Dutch readers, the full text is here.

The award ceremony ended with a very emotional me being told we had received the award. Now I know some friends tell me I shouldn’t say “we” everytime I mean “I”. But honestly, to receive an honour for the Mezrab, is to be awarded something for what was from day one a team effort. From parents and my brother who were there unquestioningly, to friends who saw that our site sucked and made one, to the huge team we have today.

Whatever the next days, weeks, months or years may bring, thank you for this bit of recognition:


Sahand Sahebdivani wint Herman Divendal Award 2017

Sahand Sahebdivani is de winnaar van de eerste Herman Divendal Award. Deze jaarlijkse prijs van € 10.000 wordt uitgereikt door Stichting In den Vreemde aan een bruggenbouwer tussen verschillende culturen.

Sahand Sahebdivani is verhalenverteller, musicus, acteur en oprichter van Mezrab, een intercultureel podium in Amsterdam. Volgens de jury verbindt Sahebdivani door diverse culturen een podium te bieden: “Zo moeiteloos als hij in zijn verhalen schakelt van toon, tijd en kleur, zo moeiteloos stelt hij ook Mezrab open voor de meest uiteenlopende bezoekers – de sfeer van dat huis aan de kade, waarvan hij het gastheerschap gul deelt met zijn familie en vrienden, is even feestelijk en strijdlustig als die van zijn verhalen.”

De jury bestond dit jaar uit het bestuur van Stichting In den Vreemde aangevuld met de vrouw van Herman Divendal, Marianne Mooij, en zijn broer, Leo Divendal.

De twee andere genomineerden, Ramin ‘Firoez’ Azarhoosh en Janine Toussaint, ontvingen ieder € 2.500.

Stichting In den Vreemde beheert de nalatenschap van schrijfster en activiste Mies Bouhuys (1927-2008). Hiermee worden kunstenaars, activisten, journalisten en academici ondersteund die onder druk staan vanwege hun werk en overtuigingen. Ter ere van de eerste voorzitter, Herman Divendal (1948-2015), reikt In den Vreemde deHerman Divendal Award uit. Hij was als directeur van AIDA Nederland een steunpilaar voor vervolgde en gevluchte kunstenaars. De uitreiking van de prijs vindt jaarlijks plaats op 8 februari als een in memoriam aan de sterfdag van Herman Divendal. In 2017 was de eerste editie.

Nederland,Amsterdam, 2017
Herman Divendal award 2017
Foto: Bob Bronshoff

(photo by Bob Bronshoff)

The Storyteller dies…

Though the romantic story of how I got into storytelling is that my father inspired me, there’s another storyteller who played a part almost as large. I simply knew him by the name The Storyteller. A series created by Jim Henson (the Muppet Show, Labyrinth, etc.) which told the old European fairy tales with great writing, amazing visuals and above all, a master teller that glued it all together. I saw and re-saw them, first on TV, later on tape and DVD. The first stories that I told were the ones that appeared on this show. Sadly a second season of the show (featuring Greek myths) was cancelled mid season as parents thought it was too gruesome. It pissed me off: these were stories that mattered, not like the cleaned up happy meals that Disney gave us.

Sadly the original Storyteller, John Hurt, passed away last week. Good sir, we’ll keep listening to your stories and we’ll keep telling them:

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=CnVd8FrEK80&w=640&h=360]

Mezrab @ Frascati / Storytelling @ Theater

Last night we finished our four day collaboration Other Stories with the Frascati theater. It was an experiment to see if audiences would appreciate more storytelling in theaters, how we can expand the notions of storytelling, and how the curated shows explore themes of (cultural/political) identity.

While we still have to digest a packed four days here’s three (Dutch language) reviews that appeared today in the theaterkrant.

Ogutu Muraya’s Fractured Memories (****)

Sahand Sahebdivani’s The Idea: Retold (****)

Jaha Koo’s Lolling and Rolling (***)